Izraelskie Tańce Ludowe - Historia

Biblijny hebrajski zawiera ponad 12 czasowników na określenie sztuki tańca. Ale współczesne tańce nie są tańcami wspomnianymi w Biblii, które się nie zachowały. Nie są tańcami etnicznymi, niezmiennymi, tradycyjnie wykonywanymi i przekazywanymi z pokolenia na pokolenie. Powstawały w innych warunkach, niż zachowane tańce żydowskie europejskiej Diaspory i Żydów z Jemenu. Powstawały jako odpowiedź na potrzeby pionierów przybywających do Palestyny po I wojnie światowej, którzy czuli się wolni, silni, dumni i szczęśliwi z bycia na Ziemi Izraela i budowania na swojej ziemi swojego państwa. Budowania wszystkiego od nowa, przez Nowych Żydów (już nie tułaczy i handlarzy z Nalewek), państwa, nowej kultury, nowej tożsamości. Jako odpowiedź na potrzeby wyrażenia ich uczuć i potrzeb zrodzonych przez nowy styl życia. Początkowo tańczono przekształcane tańce ludowe krajów, z których pochodzili pionierzy (np. krakowiaka, polkę, horę), aż do momentu, w którym postanowiono zacząć "tańczyć po hebrajsku" - i stworzyć rdzenne tańce izraelskie (jakkolwiek paradoksalnie to brzmi).

Znalazły się w nich elementy tańców chasydzkich, jemeńskich, arabskich; nawiązywano do nowych warunków życia, krajobrazu, pracy na roli, przywiązania do Ziemi. Oczywiście źródłem inspiracji była także Biblia, jednak tańce izraelskie mówią o historii Żydów w kategoriach świeckich. Zupełnie nowe kroki wnosiły nową jakość. Tańce te tańczono w kibucach, kółkach tańca w miastach, rozpowszechniano poprzez festiwale tańca, ruchy młodzieżowe.

Tańce izraelskie są wciąż żywe - co nie tylko oznacza, że są popularne na całym świecie, ale też to, że ciągle powstają nowe, tworzone przez nowe pokolenia choreografów, odzwierciedlające zmieniający się styl życia w Izraelu.

W programie warsztatów znajdą się klasyczne, najbardziej znane tańce izraelskie (poczynając od Majim Majim z lat dwudziestych), tańce w stylu jemeńskim, arabskim, tańce nawiązujące do tematyki biblijnej i kultury chasydzkiej.

(opracowanie: Monika Leszczyńska)